|
Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą
|
|
|
|
|
|
|
|
zostaną po nich buty i telefon głuchy
|
|
|
|
|
|
|
|
tylko to, co nieważne jak krowa się wlecze
|
|
|
|
|
|
|
|
najważniejsze tak prędkie, że nagle się staje
|
|
|
|
|
|
|
|
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
|
|
|
|
|
|
|
|
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
|
|
|
|
|
|
|
|
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego
|
|
|
|
|
|
|
|
Nie bądź pewny, że czas masz, bo pewność niepewna
|
|
|
|
|
|
|
|
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
|
|
|
|
|
|
|
|
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
|
|
|
|
|
|
|
|
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
|
|
|
|
|
|
|
|
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
|
|
|
|
|
|
|
|
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
|
|
|
|
|
|
|
|
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
|
|
|
|
|
|
|
|
chociaż większym ryzykiem rodzić się nie umierać
|
|
|
|
|
|
|
|
kochamy wciąż za mało i stale za późno
|
|
|
|
|
|
|
|
Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
|
|
|
|
|
|
|
|
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny
|
|
|
|
|
|
|
|
Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
|
|
|
|
|
|
|
|
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
|
|
|
|
|
|
|
|
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
|
|
|
|
|
|
|
|
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą
|
|
|
|
