|
Szedł po świecie Bajdała,
|
|
|
|
|
|
|
|
Co go wiosna zagrzała, -
|
|
|
|
|
|
|
|
Oprócz siebie - wiódł szkapę, oprócz szkapy -
|
|
|
|
wołu,
|
|
|
|
|
|
|
|
Tyleż tędy, co wszędy, szedł z nimi pospołu.
|
|
|
|
|
|
|
|
Zachciało się Bajdale
|
|
|
|
|
|
|
|
Przespać upał w upale,
|
|
|
|
|
|
|
|
Wypatrzył zezem ściółkę ze mchu popod lasem,
|
|
|
|
|
|
|
|
Czy dogodna dla karku - spróbował obcasem.
|
|
|
|
|
|
|
|
Poległ cielska tobołem
|
|
|
|
|
|
|
|
Między szkapą a wołem,
|
|
|
|
|
|
|
|
Skrzywił gębę na bakier i jęzorem mlasnął
|
|
|
|
|
|
|
|
I ziewnął w niebogłosy i splunął i zasnął.
|
|
|
|
|
|
|
|
Nie wiadomo dziś wcale,
|
|
|
|
|
|
|
|
Co się śniło Bajdale?
|
|
|
|
|
|
|
|
Lecz wiadomo, że, szpecąc przystojność przestworza,
|
|
|
|
|
|
|
|
Wylazł z rowu Dusiołek, jak półbabek z łoża.
|
|
|
|
|
|
|
|
Pysk miał z żabia ślimaczy, -
|
|
|
|
|
|
|
|
(Że też taki żyć raczy!) -
|
|
|
|
|
|
|
|
A zad tyli, co kwoka, kiedy znosi jajo.
|
|
|
|
|
|
|
|
Milcz, gębo nieposłuszna, bo dziewki wyłają!
|
|
|
|
|
|
|
|
Ogon miał ci z rzemyka,
|
|
|
|
|
|
|
|
Podogonie zaś z łyka.
|
|
|
|
|
|
|
|
Siadł Bajdale na piersi, jak ten kruk na snopie, -
|
|
|
|
|
|
|
|
Póty dusił i dusił, aż coś warkło w chłopie!
|
|
|
|
|
|
|
|
Warkło, trzasło, spotniało!
|
|
|
|
|
|
|
|
Coć się stało, Bajdało?
|
|
|
|
|
|
|
|
Dmucha w wąsy ze zgrozy, jękiem złemu przeczy, -
|
|
|
|
|
|
|
|
Słuchajta, wszystkie wierzby, jak chłop przez sen
|
|
|
|
beczy!
|
|
|
|
|
|
|
|
Sterał we śnie Bajdała
|
|
|
|
|
|
|
|
Pół duszy i pół ciała,
|
|
|
|
|
|
|
|
Lecz po prawdzie nie długo ze zmorą marudził, -
|
|
|
|
|
|
|
|
Wyparskał ją nozdrzami, zmarszczył się i zbudził.
|
|
|
|
|
|
|
|
Rzekł Bajdała do szkapy:
|
|
|
|
|
|
|
|
Czemu zwieszasz swe chrapy?
|
|
|
|
|
|
|
|
Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,
|
|
|
|
|
|
|
|
Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!
|
|
|
|
|
|
|
|
Rzekł Bajdała do wołu:
|
|
|
|
|
|
|
|
Czemuś skąpił mozołu?
|
|
|
|
|
|
|
|
Trzebać było rogami Dusiołka postronić,
|
|
|
|
|
|
|
|
Gdy chciał na mnie swej duszy paskudę wyłonić!
|
|
|
|
|
|
|
|
Rzekł Bajdała do Boga:
|
|
|
|
|
|
|
|
O, rety - olaboga!
|
|
|
|
|
|
|
|
Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,
|
|
|
|
|
|
|
|
Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?
|
|
|
