|
- Czemu, cieniu, odjeżdżasz, ręce złamawszy na
|
|
|
|
pancerz,
|
|
|
|
|
|
|
|
Przy pochodniach, co skrami grają około twych kolan?
|
|
|
|
|
|
|
|
Miecz wawrzynem zielony, gromnic płakaniem dziś polan,
|
|
|
|
|
|
|
|
Rwie się sokół i koń twój podrywa stopę jak
|
|
|
|
tancerz.
|
|
|
|
|
|
|
|
- Wieją, wieją proporce i zawiewają na siebie,
|
|
|
|
|
|
|
|
Jak namioty ruchome wojsk, koczujących po niebie.
|
|
|
|
|
|
|
|
Trąby długie we łkaniu aż się zanoszą i znaki
|
|
|
|
|
|
|
|
Pokłaniają się z góry opuszczonemi skrzydłami,
|
|
|
|
|
|
|
|
Jak włóczniami przebite smoki, jaszczury i ptaki,
|
|
|
|
|
|
|
|
Jako wiele pomysłów, któreś dościgał
|
|
|
|
włóczniami...
|
|
|
|
|
|
|
|
- Idą panny żałobne: jedne, podnosząc ramiona
|
|
|
|
|
|
|
|
Ze snopami wonnemi, które wiatr w górze rozrywa,
|
|
|
|
|
|
|
|
Drugie, w konchy zbierając łzę, co się z twarzy
|
|
|
|
odrywa,
|
|
|
|
|
|
|
|
Inne, drogi szukając, choć przed wiekami zrobiona...
|
|
|
|
|
|
|
|
Inne, tłukąc o ziemię wielkie gliniane naczynia,
|
|
|
|
|
|
|
|
Czego klekot w pękaniu jeszcze smętności przyczynia.
|
|
|
|
|
|
|
|
Chłopcy biją w topory, pobłękitniałe od nieba,
|
|
|
|
|
|
|
|
W tarcze, rude od świateł, biją pachołki służebne,
|
|
|
|
|
|
|
|
Przeogromna chorągiew, co się wśród dymów koleba,
|
|
|
|
|
|
|
|
Włóczni ostrzem o łuki, rzekłbyś, oparta
|
|
|
|
pod-niebne...
|
|
|
|
|
|
|
|
Wchodzą w wąwóz i toną... wychodzą w światło
|
|
|
|
księżyca
|
|
|
|
|
|
|
|
I czernieją na niebie, a blask ich zimny omusnął
|
|
|
|
|
|
|
|
I po ostrzach jak gwiazda spaść niemogąca
|
|
|
|
prześwieca.
|
|
|
|
|
|
|
|
Chorał ucichł był nagle i znów jak fala
|
|
|
|
wyplusnął...
|
|
|
|
|
|
|
|
Dalej - dalej - aż kiedy stoczyć się przyjdzie do
|
|
|
|
grobu
|
|
|
|
|
|
|
|
I czeluście zobaczym czarne, co czyha za drogą,
|
|
|
|
|
|
|
|
Które aby przesadzić, ludzkość nie znajdzie sposobu,
|
|
|
|
|
|
|
|
Włócznią twego rumaka zeprzem, jak starą ostrogą...
|
|
|
|
|
|
|
|
I powleczem korowód, smęcąc ujęte snem grody,
|
|
|
|
|
|
|
|
W bramy bijąc urnami, gwizdając w szczerby toporów,
|
|
|
|
|
|
|
|
Aż się mury Jerycha porozwalają jak kłody,
|
|
|
|
|
|
|
|
Serca zmdlałe ocucą, pleśń z oczu zgarną narody.
|
|
|
|
|
|
|
|
Dalej - dalej...
|
|
|
